Ja, ik weet het… Twee maanden zonder bericht is erg ongezellig. Maar ook nu weer zaten we zeker niet stil, alleen was niet alles geschikt voor publicatie op de blog. Bovendien wijken we zo langzaam wel heel erg af van waar deze weblog in eerste instantie voor bedoeld was: onze kinderwens en de pseudomyxoma peritonei (PMP). Precies ook om die reden overweeg ik al een tijdje om met de blog te stoppen en ik denk dat zo'n jaar na de HIPEC en rond Oud & Nieuw een mooi moment is om dat inderdaad te doen. Dus, hierbij een laatste update en daarna gaan we ons leven weer iets minder in de schijnwerpers zetten!

Om te beginnen met het laatste bericht: met mijn vader gaat alles goed. Zo goed zelfs, dat mijn ouders deze week heerlijk op de latten staan. Inmiddels zijn ze ook verhuist en na twee jaar onzekerheid over de huizenmarkt lijkt alles gelukkig op z'n pootjes terecht te komen. Eindelijk tijd om van hun nieuwe huis en pensioen te gaan genieten.

Met mijn nieuwe baan gaat ook alles prima. Leuk om met zo'n andere tak van sport bezig te zijn. Ik leer iedere dag nieuwe dingen en heb echt zin om hiermee door te gaan.

Mijn laatste controle in het Antonie van Leeuwenhoek Ziekenhuis was in december. En gelukkig: de tumormarkers en CT-scan waren weer helemaal okee! Ruim een jaar na de HIPEC is dat natuurlijk geweldig nieuws. Vooral ook omdat Dr. Verwaal vertelde dat het type dat bij mij gediagnosticeerd was (DPAM) zich steeds duidelijker in positieve zin lijkt te onderscheiden van andere typen van PMP. Aan de andere kant neem ik mijn uitslagen ook weer niet al te serieus omdat er in het bloed en op de CT-scans nooit iets van PMP of het cyste-adenoom (waar de PMP van uit ging) te zien was, en het zat er toen wel maar was bij toeval tijdens de eerste kijkoperatie ontdekt. Maar goed, optimistisch blijven! Alles zag er weer goed uit, dus dat werd weer uitbundig gevierd. De controles zijn vanaf nu halfjaarlijks, dus in juni weer naar het AvL. 

Rond Kerst besloten we om twee weken naar Curacao te gaan! Het was echt weer een last-minute beslissing, dus veel voorbereidingstijd (of tijd om wakker te liggen) was er niet. Een hele onderneming natuurlijk, met twee van die bengels en zo'n lange vliegreis. De heenreis, een dagvlucht, viel ons erg mee. De jongens hebben even geslapen en dat was net voldoende om niet helemaal van de kaart te zijn… Een beetje jengelig, maar dat was het. Ter plekke waren ze ook meteen aan de juiste tijd gewend, wij ook, dus het grote genieten kon beginnen! We hebben heerlijke twee weken gehad, zwembad, Mambo Beach, Portomari, etc. We hadden een prive appartement in Boca Gentil geboekt, echt een aanrader. Ja, een ??geweldige twee weken, vooral ook omdat onze huwelijksreis naar Curacao in 2008 wreed door mijn diagnose verstoord werd en we halsoverkop terug moesten. Erg leuk om dat met z'n viertjes dus eens over te doen! Hier ook wat foto's: door erop te klikken worden ze vergroot (links is Nicholas, de derde foto is Alexander).

De terugreis (een nachtvlucht) was anders… We hebben zeg maar geen vrienden gemaakt in de cabine. Niet dat dat ons doel was, maar het scheelde misschien weinig of de piloot had op de Azoren een tussenstop gemaakt om ons eruit te gooien… Alexander bleek namelijk kort voor vertrek 39.5 graden koorts te hebben, dus die was echt niet lekker en heeft de hele vlucht ondanks paracetamol zitten jammeren. Nicholas kon gewoon niet in slaap komen en halverwege besloot hij dat iedereen dat moest weten. Ik wist niet dat een kind zo lang en zo hard kon krijsen. Bij het uitstappen kregen we meerdere hele boze blikken toegeworpen, maar eerlijk gezegd vond ik dat ook weer wat overbodig… wat kan een kind eraan doen. Zelf ben ik absoluut dol op vliegen en verre reizen, maar voorlopig doe ik dit echt niet nog een keer. Kaapstad was mijn volgende droom. Dat idee gaat voorlopig in de ijskast, op naar Italie.

Voor de rest zijn de zaken rond de opvang van de jongens goed geregeld. Ze gaan twee dagen per week naar een heuse boerderij bij ons in de buurt. Lekker tussen de beestjes, in het groen, en ze vermaken zich daar prima. De rest van de dagen is opvang bij ons aan huis door twee lieve oppasmeiden; ook dat bevalt erg goed.

Voor degenen die dit nog niets wisten: begin januari heb ik met de jongens in het blad Vriendin gestaan (editie 1, week 5 t/m 11 januari 2011, fotograaf Jan Freriks). Deze foto's wilde ik jullie niet onthouden en ze lijken me een mooie afsluiting voor deze blog. Ik wil alle lezers heel erg voor de interesse en het medeleven tijdens onze moeilijke perioden bedanken! Het deed me altijd weer goed om lieve en opbeurende berichten terug te krijgen. Met veel plezier heb ik geschreven, ook omdat ik wist dat andere patienten iets aan mijn ervaringen leken te hebben. Het ga jullie allemaal goed, aarzel niet om via mijn email contact op te nemen, en hopelijk tot heel snel weer een keertje!

Eindelijk weer een teken van leven! Het is een tijdje stil geweest, maar stil gezeten hebben we absoluut niet. Poeh. Mijn nieuwe baan is lekker druk, maar toch ben ik blij dat ik voor fulltime heb gekozen. Iedere dag leer ik weer wat nieuws en na jaren van "hetzelfde kunstje doen" vind ik dat weer eens heerlijk. Sterker nog, ik ben echt vereerd dat ik bij de ontwikkeling van een vaccin betrokken ben dat waarschijnlijk een grote impact gaat hebben!

Met onze schatten van oppasmeiden loopt het thuis op rolletjes en dat stelt mij dus ook in staat om lekker aan het werk te gaan. En na maanden aanmodderen ben ik ook enorm blij dat we de opvang goed op de rit hebben. De jongens vinden de dames ook geweldig, en daar gaat het natuurlijk om. Het komt ze aan niets tekort en regelmatig hebben we het over ons motto "Beter verwend dan verwaarloosd". Nu ja, binnen bepaalde grenzen dan…

Over de kerels gesproken: wat een geweldig heerlijke boeven hebben wij toch! Ze zijn inmiddels ruim anderhalf en beginnen echt twee bijzondere figuren te worden… Nicholas is een eigenwijze dondersteen met een betoverende glimlach. Met handen in z'n zakken kan hij naar je toe slenteren, scheef lachje erbij en intussen xe9xe9n of andere streek uithalen. Terwijl jij nog denkt dat hij zo lief kijkt, heeft hij de boel allang op stelten gezet. Geweldig! En Alexander is van het communiceren en zijn woordenschat is enorm. Ik vermoed dat hij al zeker zo'n 50-100 woorden herkent en hij is echt een boekjes fanaat. Uitspreken doet hij nog niet alles, maar als ik vraag "Waar is de uil?", dan weet hij deze feilloos aan te wijzen met veel "Oehoe oehoe" erbij. Hetzelfde voor "Kip, haan, kuiken, eend, kraai, struisvogel, ooievaar, pinguin, etc", hij kent bijna meer vogelsoorten dan ik… Maar ook de andere dieren zijn geen probleem. Voor een kind van anderhalf vind ik dat echt super (maar ja, ik ben dan ook niet geheel objectief).

Terwijl we dit schrijven, hebben we Nick zojuist naar onze slaapkamer verplaatst omdat hij nogal benauwd werd. De jongens zijn al twee weken aan het snotteren en nadat Alex vorige week al een nachtje bij ons lag omdat hij compleet schor was geworden (en we hem dus 's nachts mogelijk niet zouden horen), ligt nu Nick bij ons. Hun zolder is helemaal geweldig, maar soms net een beetje ver weg om ze goed te kunnen horen. Overigens is Nick's gezondheid de laatste maanden helemaal prima geweest, sinds zijn tonsillectomie. Hopelijk is dit virus ook snel voorbij. Een paar pufjes Ventolin helpen hem misschien wat rustiger de nacht door.

Ten aanzien van mijn vader is er ook nieuws. Zoals ik eerder al mailde is er een afwijking aan de geleiding van zijn hart gediagnosticeerd waarbij de hartslag soms onder de 40 slagen per minuut kan zijn. Dat geeft niet alleen een vervelend gevoel, maar kan mogelijk ook gevaarlijk zijn (bijv. bij autorijden). Na talloze tests weet men helaas nog steeds niet wat de oorzaak is. Om die reden wordt een tweesporen beleid gehanteerd. A.s donderdag zal hij in het LUMC gedotterd worden en vrijdag krijgt hij een pacemaker.

Het dotteren (zie afbeelding) gebeurt onder plaatselijke verdoving via de lies, waarbij een slangetje in de vaten tot aan het hart wordt gebracht. Daarbij wordt contrast ingespoten om te bekijken of er vernauwingen aan de vaten zichtbaar zijn. Als dat laatste het geval is, dan wordt een klein ballonnetje opgeblazen en het vat ter hoogte van de vernauwing langzaam wat wijder gemaakt. Eventueel wordt daarbij een stent ingebracht om ervoor te zorgen dat het vat in die wijde stand blijft staan.

Vrijdag volgt dan onder algehele verdoving de pacemaker, die geeft indien nodig een electrische impuls en moet voorkomen dat het hart te traag slaat. Tja, het is allemaal weer niet niks. De open-hart-operatie is inmiddels vijf jaar geleden en zoals mijn vader zelf zegt: "Na de grote beurt van toen, is het nu weer eens tijd voor een kleine beurt". Zaterdag is hij hopelijk weer thuis en dan kunnen we met z'n allen zijn verjaardag vieren!

Vrijdag was mijn eerste werkdag! Spannend om na zoveel jaar stabiliteit weer eens in het diepe te duiken. Tig nieuwe namen (misschien twee onthouden), nieuw kantoor (enorme kantoortuin), nieuw onderwerp (en niet zo'n klein beetje, oef), en ja, nieuwe auto (gna gna, best een aardige bolide)…

Het mooie van deze werkgever vind ik nog wel dat het geen 9 tot 5 mentaliteit is. Dat wil zoveel zeggen dat er niet van me verwacht wordt dat ik daar iedere ochtend stipt op een bepaald tijdstip verschijn. Nee, men heeft zelfs liever dat ik niet stil in de file ga staan, maar eventueel thuis al wat emails lees en na de spits pas wegrijd. Het zogenaamde "Nieuwe werken", heerlijk!

Natuurlijk bestaat het gevaar dat werk en privxe9 dan volledig door elkaar gaan lopen en vooral thuis erop in gaat leveren. Maar een gewaarschuwd mens telt voor twee en volgens mij ben ik best goed in time management. De tijd met de kinderen is me heilig, dus ik zal er absoluut voor waken dat ik niet afwezig aan de telefoon hang als de jongens trots hun Duplo bouwsels willen laten zien (in die fase zitten ze nu namelijk). Zo'n BlackBerry helpt dan natuurlijk niet aangezien iedere email zich luid en duidelijk aankondigt, maar met een beetje discipline zou het moeten lukken om dat ding af en toe weg te leggen. En anders zullen Peter en ik elkaar wel aan deze afspraak herinneren, aangezien hij ook zo'n bliepend ding heeft… gezellig wordt dat straks hier in huis…

Vandaag was ik voor het laatst op m'n oude werkplek! Maandag had ik het al met collega's gevierd toen er heel lief een borrel en etentje waren georganiseerd. En zojuist werd ik, bepakt met champagne, boek over vaccins (hint hint), badolie, bloemen en boekenbon door collega's uitgezwaaid. Natuurlijk ging er toen even een vlaag van melancholie door me heen en was het slikken toen ik m'n badge moest inleveren. Afscheid nemen is niet leuk…

Gek om na zes jaar weg te gaan van iets wat als een tweede thuis is gaan voelen. Maar misschien juist vanwege dat vertrouwde gevoel ook goed om een nieuwe stap te zetten, want ik vind dat een baan niet al te "cozy" moet worden. Dan leer je op een gegeven moment ook niets nieuws meer. Ik ben er juist een groot voorstander van om af en toe buiten je comfort zone te treden en je op onbekend terrein te begeven. Het kost even moeite (understatement), maar volgens mij doe je dan uiteindelijk de mooiste ervaringen op. Tja, en als het tegenvalt, dan heb je het in ieder geval eens geprobeerd.

Dus vol goede moed begeef ik mij morgen naar mijn nieuwe werkgever in Amsterdam. Ik heb er zin in! Een groot verschil wordt in ieder geval de werkcultuur, want van overheid naar een commercieel bedrijf is natuurlijk wel even anders. Maar ik denk zelf dat ik voor de overheid altijd al iets te commercieel ben geweest. Zo vind ik targets en bonussen een heel goed idee, en een auto in plaats van de trein natuurlijk ook… haha. We zullen zien, ik laat snel weer wat weten.

Thuis gaat verder ook alles prima. De jongens sniffelen af en toe wat, maar aangezien de bladeren alweer hard van de bomen vallen, was dat te verwachten. Met onze twee oppasdames loopt alles ook op rolletjes, echt geweldig die meiden! En dan daarbij het nieuwe kinderdagverblijf waar we in januari voor drie dagen in de week gaan starten. Wij kunnen ons al helemaal in hun motto van vooral veel buiten spelen vinden. Ik moet nog wat laarsjes voor de kerels aanschaffen, want die zullen ze hard nodig hebben. Na ruim een half jaar ploeteren op het gebied van kinderopvang heb ik langzaam het gevoel dat we in rustiger vaarwater terecht komen. Tuurlijk zullen de jongens nog af en toe ziek zijn, maar dat hoort erbij. Voor de rest lijkt het erop dat de zaken op de rit staan. Een prachtige basis om een nieuwe baan te starten! Wordt vervolgd…

Net heb ik m'n naam even geGoogled om te checken wanneer onze weblog in beeld verschijnt. Balen, zonder dat ik er weblog als zoekterm bij zet, verschijnt de link naar deze site toch op de eerste plaats. Gezien mijn wisseling van baan volgende week vrijdag en de proeftijd die dan ingaat, zet ik straks weer even een wachtwoord op de site (net als de vorige keer zijn de inlog en password resp. de namen van onze bengels).

Vorige week waren we met Nicholas bij de KNO-arts. Niet dat hij klachten had, maar dit is standaard protocol zoveel weken na de tonsillectomie. En inderdaad, zoals we al dachten, zijn oren waren helemaal in orde. Echt wonderbaarlijk hoe snel en goed hij is opgeknapt. De KNO-arts vertelde dat kinderen na de ingreep tot wel 30% in lichaamsgewicht kunnen toenemen omdat ze opeens weer goed slapen en eten. Te mager was Nicholas sowieso niet, maar inderdaad snurkt hij totaal niet meer en dat komt vast ergens ten goede aan de kwaliteit van z'n slaap en dus ook z'n ontwikkeling.

Voor de rest is het op dit moment de laatste loodjes bij m'n ene werkgever en op naar de volgende. Het is dan ook een hele switch die ik ga maken, van overheid naar een commercixeble baan en dan ook een onderwerp waar ik nog niet veel mee heb gedaan (details zet ik liever niet op de blog). Spannend, maar ik denk dat het heel goed is om af en toe uit je "comfort zone" te treden en nieuwe dingen te leren. Ik heb er veel zin in!

Natuurlijk proberen we de zaken thuis goed op de rit te hebben staan, want met twee fulltime banen is het strak plannen. Tot nu toe maakten we gebruik van twee oppasmeiden aan huis en xe9xe9n dag kinderdagverblijf, maar vanaf januari kunnen de jongens drie dagen naar een ander kinderdagverblijf dichter bij ons in de buurt. We moeten laarsjes aanschaffen en de jongens vooral veel buitenspeelkleding aantrekken, want weer of geen weer: er wordt buitengespeeld. Heel goed! Dit kinderdagverblijf is op maandag, woensdag en vrijdag. De twee overige dagen blijft opvang bij ons thuis en kunnen de heren lekker in eigen bed bijkomen van alle actie. Peter en ik hebben met elkaar afgesproken dat minimaal xe9xe9n van ons met de jongens ontbijt en 's avonds eet. Tot nu toe konden we meestal met z'n vieren aan tafel zitten, maar dit zal vanaf volgende week waarschijnlijk iets veranderen. Gelukkig hebben we in ons werk vrij flexibele werktijden en de mogelijkheid om thuis te werken, want resp. Rotterdam en Amsterdam zijn niet naast de deur. Tja, afwachten hoe dit allemaal gaat lopen en als het niet gaat, maken we gewoon nieuwe plannen…

Niet geheel onbelangrijk was ook het heuglijke feit dat mijn operatie precies een jaar geleden is: op 29 september 2009 onderging ik de HIPEC operatie (zie Leap of faith) en kijk waar we nu staan!!!

Eerder had ik dit stukje tekst gelezen:

Nieuwe uurtarieven
In de praktijk betekent het dat een gezin met een minimuminkomen vanaf 2011 21 euro per maand duurder uit is dan nu. Voor de hoogste inkomens gaat het om een extra bedrag van 54 euro per maand. Ieder jaar worden de prijzen van kinderopvang opnieuw gexefndexeerd. Hierbij wordt rekening gehouden met jaarlijkse loonverhogingen en de consumentenprijsindex. Voor 2011 is besloten om de uiteindelijke tarieven naar beneden af te ronden. Hiermee hoopt de minister de tekorten niet verder te laten oplopen.

Niet shockerend zou je zeggen, zulke bedragen zijn te overzien. Maar toen ging ik verder rekenen door dit bedrag x 2 kinderen x 5 dagen x 12 maanden te vermenigvuldigen… En dan bedenken dat dit bedrag "extra" is, dus bovenop het huidige tarief voor kinderopvang komt.

WAAATTTT, waar is Den Haag mee bezig????? Ik heb net een nieuwe baan en begin me wanhopig af te vragen of de keuze voor fulltime wel zo zinnig is geweest. Het is echt niet meer rendabel om aan het werk te gaan. Je moet je werk wel HEEL ERG LEUK vinden, want dat is de enige reden om dit nog te doen. Ik begrijp het niet. Onze emigratiedromen komen op deze manier toch wel weer heel erg in beeld!

Vandaar dus deze petitie ook al is Groen Links misschien niet ieders favoriete partij…

Behalve het heugelijke feit dat mijn moeder jarig was en een feestje gaf, kregen we woensdag minder leuk nieuws te horen. Mijn vader had namelijk zijn jaarlijkse controle bij de cardioloog en daar bleek op het ECG (hartfilmpje) dat hij atriumfibrilleren, een onregelmatig trillen van de hartboezem, had. Het hart werkt daardoor minder efficixebnt en moet harder werken dan eigenlijk nodig.

Inmiddels is zijn hartoperatie, met aanpassingen aan twee kleppen en twee vaten, alweer vijf jaar geleden; deze maand het jubileum! Destijds is er welliswaar 30 jaar "garantie" afgegeven (zoals mijn vader het zelf noemde), maar toch was het elke keer een opluchting als bij de controle niets gevonden werd. Dit minder goede nieuws kwam als een onaangename verrassing; behalve een wat onrustig gevoel van binnen, had hij geen klachten. Het atriumfibrilleren was zelfs in zo'n mate dat het ziekenhuis hem meteen wilde houden. Maar gezien het feestje van mijn moeder was dat onbespreekbaar en toog mijn vader weer naar huis om daar de vlag uit te hangen (…).

Een dag later terug naar het ziekenhuis voor een zogenaamde cardioversie (zie plaatje). Daarbij is mijn vader aan allerlei monitors gelegd en kreeg hij een roesje om in slaap te komen. Vervolgens werd met electroshock geprobeerd om het onregelmatige ritme van het hart weer in gareel te krijgen. De kans dat dit lukt is niet zo groot, maar dit keer positief nieuws: zijn hart is weer regelmatig! 's Middags kon hij weer naar huis en ondanks moeheid ging het prima met hem. Grote opluchting natuurlijk.

Vanmorgen had hij het gevoel dat het weer onrustig was, maar een ECG toonde een normaal ritme. Op dit moment dus geen atriumfibrillatie. Binnenkort volgt er een 24-uurs ECG (Holter-ECG).

Vanavond was ik Nick aan het verschonen en kwam ik opeens op het idee om hem kort op het potje te zetten. Gewoon, dat ding stond er toevallig, ik wilde eens kijken wat hij van het potje vond en of hij xfcberhaupt zou blijven zitten. Zestien maanden is natuurlijk erg vroeg voor potty training en ik verwachtte dat hij het op een lopen zou zetten.

Nou inderdaad, na 10 seconden glimlachend zitten vertrok meneer en ik pakte het potje om het op te ruimen. Wat schetste mijn verbazing… Hij had een plasje erin achter gelaten!!!!!!!! Ik begreep er helemaal niets van, maar Nick keek nog even achterom zo van: "Ja mama, het werd de hoogste tijd dat je me een keer op het potje zette, die suffe luiers ook altijd".

Een juichende moeder tot gevolg en ik kan nog steeds niet geloven dat hij blijkbaar wist wat hij moest doen. Uiteraard heb ik de inhoud bewaard totdat ook Peter thuiskwam en trots liet ik het potje zien. Jazeker, onze jongens worden groot… of was het een toevalstreffer? De tijd zal het leren.

Jawel, jullie lezen het goed, onze kerels zijn ware fotomodellen geworden! Een paar weken terug ben ik door de schrijfster van het boekje "Alles dubbel" (waar ik aan heb bijgedragen) benaderd met de vraag of wij mee willen doen met een artikel over tweelingen voor het tijdschrift Vriendin. Tuurlijk, dat leek ons wel wat. Net als bij Alles dubbel heb ik wat vragen over mijn ervaringen als tweelingmoeder beantwoord en gisteren toog ik met de jongens en onze oppas naar Zaandam voor de fotoshoot. Allemaal heel professioneel met visagie, styling en al! Ik voelde me alsof ik voor een ware metamorfose mocht gaan.

Bij aankomst kregen we eerst de inmiddels bekende "ah's en oh's" over de twee kerels. Blijkbaar hebben zij al snel dat effect op mensen en ik begin nu toch echt te vermoeden, dat er in mijn subjectieve moedergevoel dat het twee knappe mannen zijn, misschien echt iets van waarheid zit.

We moesten voor de jongens eigen blauw-witte kleding meenemen, gelukkig mijn favoriete kleuren, dus ik had een tas vol met nieuwe spullen bij me. Het was vooral Ralph Lauren uit de mega-outlet-store in Barcelona, dus veel kakkiger kon het niet worden… haha.

Terwijl de jongens de set onveilig maakten, mocht ik een half uur bij de visagiste plaatsnemen. Goh, wat leuk om een hele nieuwe look van make-up en kapsel te krijgen. Gelukkig eentje waar ik me goed in kon vinden, alhoewel de lok voor m'n ogen niet heel functioneel is met twee van die belhamels. Na het aankleden door de styliste, de zilverkleurige naaldhakken waren niet helemaal mijn ding, werden ook de kerels in hun outfits gestoken. Geweldig zagen ze eruit!!!

Toen de fotoshoot zelf. Ik had verwacht dat Nick zo snel mogelijk links- en Alex rechtsaf uit beeld zou willen verdwijnen, maar niets was minder waar. Ze vonden het super leuk om zo in de belangstelling te staan en voor zover ik door mijn haarlok hun gezichten kon zien, waren ze nog in de camera aan het lachen ook. Ik ben benieuwd naar de resultaten, vooral ook hoe ikzelf op die hakken met twee kids op de arm in beeld sta (wankel is een understatement).

De publicatiedatum is nog niet bekend, maar ergens dit jaar zal het nog wel zijn, dus kopen dat tijdschrift! Hopelijk ontvang ik de foto's daarna ook zelf en met een beetje mazzel mag ik ze op de weblog zetten. Bijgevoegd is in ieder geval een voorproefje, gemaakt door onze oppas.

Het is al weken stil op onze blog. Wij waren namelijk wederom met vakantie!! Excuses voor de stilte, maar ik wilde natuurlijk niet uitgebreid gaan aankondigen dat we met vakantie gingen (en ons huis twee weken onbemand zou zijn). Bovendien was deze reis een last-minute beslissing: dinsdag zin in vakantie hebben, woensdag huis boeken en zaterdag rijden. Maar goed, we hebben twee geweldige weken in Torremirona gehad. Dit golf-resort ligt bij Figueres, een uurtje rijden vanaf Barcelona. Heerlijk huis met drie slaapkamers, compleet ingericht met wasmachine (handig!), twee badkamers, gedeeld zwembad en een grote tuin gelegen aan hole 13. Best leuk om die golfers langs te zien komen. Het feit dat je af en toe uit de verte "fore" hoorde roepen en ik mij als menselijk schild op de jongens wierp om ze tegen rondvliegende golfballen te beschermen, moest je maar voor lief nemen. We zijn er laagvliegend heen en terug gegaan, dat wil zeggen auto in cruise control op 180 km/uur en nu maar wachten op de boetes…

Die twee weken weg waren geweldig! Echt goed om de gedachten even helemaal te kunnen verzetten. Eerdere vakanties was dat niet gelukt omdat een week gewoonweg te kort is en bovendien xe9xe9n of beide jongens ziek waren. Nu geen zieken gehad en vooral de tweede vakantieweek merk je dat je eigenlijk pas gaat ontspannen. Die tijd had ik ook helemaal nodig om voor mezelf helder te krijgen dat ik echt toe ben aan een nieuwe uitdaging in mijn werk. En ja, ik heb besloten een nieuwe baan te accepteren… Ik maak de switch van overheid naar een commercixeble functie en ga fulltime aan de bak in Amsterdam!!!

Het hielp om deze beslissing te kunnen nemen, wetende dat, naast de opvang thuis, ons favoriete kinderdagverblijf in Vleuten vanaf januari plaats heeft voor twee dagen in de week. Okee, onze voorkeur heeft nog steeds de opvang aan huis, maar we zijn met een combinatie van thuis / kinderdagverblijf het meest flexibel. Mocht de oppas of xe9xe9n van de jongens ziek worden, dan hebben we dus voor een gedeelte van de week een alternatief. Voor de rest zijn opa's en oma's beschikbaar, maar ja, die wonen niet naast de deur. 

Om helemaal zeker te zijn van deze stap heb ik ook nog snel een extra controle van mijn tumormarkers laten doen: CEA was < 1 en de CA 19.9 was 5, dus beide helemaal stabiel. Heerlijk, dat maakt de beslissing net iets makkelijker. Op dit moment ben ik met de laatste contractuele afwikkelingen bezig, maar in principe is alles rond. Per 15 oktober start ik met m'n nieuwe baan.

Oh ja, ook niet onbelangrijk: de jongens lopen! Met 16 maanden prima op schema.

Grote opluchting bij ons thuis. De operatie is goed gegaan!

De dag begon gisteren vroeg. Nicholas moest nuchter aantreden, maar omdat de ingreep pas in de middag plaatsvond en hij een zeer gezonde eetlust heeft, wilden hem niet nuchter de dag laten starten. Tot acht uur van tevoren mocht hij voor het laatst alles eten, dus tja, dat is dus om 4.30 uur opstaan om pap te maken. Want als onze kerel daarmee geholpen is dan zetten we natuurlijk graag de wekker wat eerder. De pap werd (uiteraard) vrolijk door Nick ontvangen en het hele gezin viel daarna gelukkig weer in slaap. Om 6.30 uur mocht hij nog een laatste beschuitje, dus ook deze kans lieten we niet onbenut. Om 10.30 uur nog snel wat sap naar binnen en om 12.30 uur stonden we gereed bij de operatiekamer van het Hofpoort ziekenhuis.

Ik mocht mee de o.k. in, Peter moest buiten afscheid nemen. Nick vond alles prima en keek z'n ogen uit. Totdat het kapje opgezet werd voor het roesje, dat was minder, ook voor mij aangezien ik die kleine vent daarna op de operatietafel achter moest laten. Dikke tranen aan mijn kant en ik begaf me richting recovery. Het waren de langste negen minuten (!) van m'n leven… Totdat ik het gebrul vanuit de verte aan hoorde komen. Een enorm verdrietig en ZEER beledigd hoopje ellende kreeg ik in m'n armen gedrukt. Gelukkig was alles achter de rug!

We mochten direct terug naar de afdeling waar de tranen snel plaatsmaakten voor moeheid. Na wat grote slokken appelsap viel hij heerlijk in slaap. Sindsdien ging het steeds beter met hem. Slapen, drinken, en vandaag zelfs gewoon weer aan de poffertjes alsof er niets geweest is.

Uiteraard is het nog wat vroeg om te zien of het effect heeft gehad, maar volgens de KNO-arts waren de amandelen enorm groot en is het maar goed dat ze eruit zijn. Ook z'n oren zijn voor de zekerheid doorgeprikt, maar vocht bleek er niet te zitten. Afwachten maar hoe de komende weken gaan. Het "dapperheidsdiploma" dat Nick in het ziekenhuis ontving heeft hij in ieder geval 100% verdiend.

Zo vlak voor Nick's operatie nog even een berichtje. En wel over het fascinerende fenomeen "papadag". Zo was afgelopen vrijdag een vriend van Peter bij ons over de vloer en hij vertelde vol trots dat hij tegenwoordig een papadag heeft. Zijn vriendin was tijdelijk fulltime gaan werken en hij had besloten een stapje terug te doen. Goh, wat ontzettend goed en modern, althans, dat is de gangbare reactie van Nederland.

Ik ga nu even de ge-emancipeerde zeurpiet uithangen.. Deze vriend kreeg van mij namelijk, ook tot zijn grote verbazing, de wind van voren… Ik vroeg hem wat hij op deze dag precies doet en of hij er ook eens een wasje in- en vooral ook uitgooit. "Oh nee, ik ga lekker de hele dag met kind in de tuin spelen of maak eens een uitstapje naar de dierentuin". Daar zit nou net mijn fascinatie. Er bestaat namelijk helemaal niet zoiets als een mamadag. Op de "vrije" dag van mama probeert deze namelijk de kids te verzorgen, het huis weer toonbaar te maken, allerlei organisatorische zaken te regelen (was, stomerij en andere boodschapjes buiten de Albert) en liefst ook nog wat werk te doen. Nee, daar dat deed hij allemaal niet want dat alles hoort niet bij de papadag; dan ben je namelijk lekker vrij en doet leuke dingen met je kind.

Waarom is die verdeling toch zo? Zijn vaders nou zo lui of hebben zij het gewoon slim bekeken. Vrouwen doen volgens mij ergens echt iets verkeerd, want het is toch juist de bedoeling om parttime te gaan werken om meer tijd met je kid(s) te hebben?? Okee, dit klinkt wel een beetje snobistisch want ik weet heus wel dat niet iedereen de mogelijkheid heeft om zo'n hele dag alleen maar leuke dingen te gaan doen. Maar als je ervoor kiest om allebei vrijwel fulltime te werken dan crexeber je vaak toch wat ruimte om dit wel voor elkaar te krijgen. Maar nee, mama voelt zich dan schuldig en gaat het hele huishouden runnen. Papa doet gewoon wat altijd al het idee achter zo'n vrije dag was: genieten van je kind en (vooral) niets meer en niets minder.

Hier een filmpje waar Alex de blits uithangt (het geklets over de nieuwe BBQ moet je maar even negeren…).

Vorig weekend waren we heerlijk een dag in het huisje van m'n ouders (zie ook de link). M'n zusje met kids was er ook en we besloten met z'n allen in de bolderkar naar het strand te gaan. Wat een belevenis! De kerels vonden het prachtig. De broodjes waren iets minder, want zand als beleg is niet hun favoriete maaltijd. Maar voor de rest was er zoveel te zien, ze keken hun ogen uit. Hierbij wat foto's. Enjoy!

Intussen hebben we een datum voor Nick's operatie: maandag 9 augustus. Dus dat is al bijna. Op dit moment gaat het zo goed met hem, dat natuurlijk in me opkomt of het wel echt nodig is om de amandelen eruit te halen. Maar dan denk ik terug aan de afgelopen maanden en is de beslissing snel weer genomen. In de zomer zonder kinderdagverblijf gaat het natuurlijk prima, maar straks in het najaar zal het drama weer beginnen. Dus het is beter zo, maar leuk vind ik het niet…

Lieve Tjienie,

Ik zou zoveel willen zeggen
Maar alles wat eruit komt zijn lelijke woorden
Daarom ben ik maar stil
Heel stil

Na lang wikken en wegen, discussies met de huis- en KNO-arts hebben we besloten om bij Nicholas de keel- en neusamandelen weg te laten halen. Sinds de start bij het kindercentrum in april 2010 (kan er los van staan hoor, maar het is wel heel toevallig tegelijk geweest) is hij veranderd van een fit en avontuurlijk kereltje met rode appelwangen in een bleek en stil mannetje die constant ziek is, hard snurkt en slechter is gaan horen. Hij heeft er inmiddels twee antibioticakuren voor oorontstekingen opzitten. Bovendien constateerde de KNO-arts dat hij hele grote "hypertrofe" keelamandelen en vocht in z'n oren heeft. Dat was op een moment dat het redelijk goed met Nick ging, dus je wil niet weten hoe groot die amandelen zijn als hij ziek is. De neusamandel kun je niet zien, maar die is ongetwijfeld van dezelfde omvang. Als dit alles de Buis van Eustachius blijft blokkeren, zal zijn oorpijn en het vocht in z'n oor niet vanzelf verdwijnen.

Poeh, het vooruitzicht dat ons kleine mannetje op een operatietafel komt te liggen is niet leuk. Maar we denken dat het de beste oplossing is, ook al zijn er natuurlijk geen zekerheden. We hebben lang zitten twijfelen. De alternatieven zijn:

1. Co-trimoxal onderhoudstherapie: maar om op die leeftijd lange tijd antibiotica te geven, lijkt ons geen goed idee. 
2. Buisjes: maar die nemen de oorzaak niet weg en vallen er vaak vanzelf uit.
3. Weg bij het kindercentrum: tja, moeten we hem dan bij alle kindjes weghouden?
4. Nietsdoen: maar dan loopt hij waarschijnlijk een spraak- / taalachterstand op en komen we er in de "R-maanden" achter dat het toch echt niet gaat. In de zomer zou het juist goed moeten gaan.

De beslissing was niet makkelijk hoor en kiezen we alleen voor de neusamandel (adenoid, makkelijker te verwijderen), de twee keelamandelen (tonsillen) of alles? De amandelen kunnen op deze leeftijd weer wat teruggroeien, dus ja, misschien heeft het helemaal geen zin. En iedere operatie heeft risico's zoals een bloeding, infectie, etc. Met zorg heb ik dus geprobeerd een goede KNO-arts te vinden en ik denk dat dat gelukt is. Gisteren heb ik hem de nodige kritische vragen gesteld (op dat soort momenten ben ik ZO blij met mijn geneeskundestudie) en volgens mij is hij voor de test geslaagd. Hij vertelde ook dat hij dezelfde beslissing voor zijn eigen zoon zou nemen en dat stelt altijd wel iets gerust. Overigens is zijn vrouw een directe collega van mij: dus ik weet hem te vinden… haha.

De KNO-arts beloofde de operatie zelf uit te voeren en over wachtlijsten hoefden we ons geen zorgen te maken (tja, ook hier een voordeel van "collega's onder mekaar"). Het kan dus op hele korte termijn zover zijn. Vreselijk vind ik het idee om Nicholas dan richting operatiekamer te brengen!!! Zo'n klein ventje vertrouwt helemaal op ons en dan doen we hem zoiets aan. Maar goed, ik hoop dat hij er uiteindelijk heel veel baat bij gaat hebben. En we gaan maar alvast ijsjes, vla en appelmoes bij Albert inslaan…

Alexander ontwikkelde tien dagen geleden koorts, een loopneus en hij greep voortdurend naar z'n oren. Wij dachten aan een verkoudheidje / virusinfectie van het KNO-gebied en besloten het even aan te kijken. De koorts hield twee dagen aan en werd daarna lager. Maar toen het de dag daarna weer begon en de thermometer 40.5 graden Celsius bereikte, besloten we alsnog naar de huisarts te gaan. Deze schreef een antibioticumkuur voor omdat het mogelijk een bacterixeble superinfectie (bovenop het virus) was, vergelijkbaar met de oorontsteking die Nicholas op Lanzarote had opgelopen.

Gek genoeg verdween de koorts een dag later als sneeuw voor de zon. Goh, snelle antibiotica dachten wij nog. Maar vervolgens kreeg Alexander allemaal vlekken in z'n nek en later ook over z'n romp. Ik scande mijn medische voorkennis af: meningitis, uitslag door de warmte, bijwerking van de antibiotica??? En natuurlijk allerlei kinderziekten waar ik (nog) weinig verstand van heb. Tja, wat kon het zijn?? En het was eigenlijk ook vreemd dat Nicholas nergens last van had, terwijl hij meestal degene is die bij een rondwarend beestje als eerste besmet lijkt te raken.

Google bleek, zoals zo vaak, weer uitkomst te bieden en we hebben na enig speurwerk besloten dat Alex de zesde ziekte had! Ook wel drie-daagse koorts of roseola genoemd. Deze kinderziekte komt voor bij kinderen tussen de zes maanden en drie jaar. Antibiotica heeft geen zin omdat de zesde ziekte door een virus veroorzaakt wordt. Het begint met koorts, deze verdwijnt na drie dagen en daarna ontstaan er kleine rode vlekjes vanuit de nek die zich over de romp verspreiden. De incubatietijd (tijd tussen moment van besmetting en eerste symptomen) is 10 – 15 dagen. Dat komt precies uit bij de dag dat Alexander in z'n eentje bij het kindercentrum was. Nicholas hielden we die dag thuis omdat hij nog van z'n ziekte op Lanzarote aan het bekomen was, dus dat verklaart waarom hij het niet had.

Oftewel: hiermee kunnen we voorspellen dat Nicholas waarschijnlijk a.s. zondag ziek wordt, aangezien dat tien dagen na de eerste klachten van Alexander is. Zo handig om epidemioloog te zijn… Dus komend weekend blijft onze agenda leeg en houden we Nick scherp in de gaten.

Om mij heen regent het weer zwangerschappen. Na een tijdje van relatieve stilte is het "seizoen" weer losgebarsten. Super fijn natuurlijk dat een tweede, derde en zelfs vierde kindje verwacht wordt. Voor mij staat tegenwoordig gelukkig blijdschap voor de toekomstige ouders voorop. Maar heel stiekem bekruipt Peter en mij ook nog steeds een gevoel van gemis: een derde kindje zal er voor ons nooit inzitten, althans, geen biologisch eigen kindje. Peter had eigenlijk altijd twee kinderen voor ogen maar stond ook open voor drie, vooral omdat hij wist dat ik dat graag wilde. En ja, natuurlijk hoor ik het stemmetje in m'n achterhoofd: "Joh, wees blij dat je er xfcberhaupt twee hebt. En wxe0t voor kerels!".

Ben ik dan ondankbaar dat ik nog graag een derde zou willen?? Ik heb voor het gemak maar besloten van niet. Ja, ik heb meerdere engeltjes op m'n schouders zitten: ik ben er zelf nog, m'n twee kinderen zijn sinds een jaar bij ons en gezond… Ik kan me een leven zonder onze zoons niet meer voorstellen en ben iets (of beter, iemand, Dr. van Zonneveld namelijk) eeuwig dankbaar voor het feit dat ze er zijn. Maar een hele kleine overgebleven kinderwens, die zich diep in m'n hart bevindt, mag ik van mezelf best uitspreken…

Een derde? Ja, het is pittig om de balans in werk en privxe9 te krijgen, vooral als de reacties van mensen op mijn ambities zijn: "Waarom heb je dan kinderen gekregen?". Laat iedereen dat lekker zelf bepalen. De xe9xe9n zit liever fulltime thuis, de ander gaat liever meer werken. Wie zegt dat een fulltime moeder beter is, dan iemand die drie dagen werkt, of vier, en wat is er dan mis met vijf… Waar ligt de grens? Het lijkt me allemaal nogal arbitrair en ik denk dat een gezin dat prima voor zichzelf uit kan maken. Wij kiezen ervoor om een nanny aan huis te hebben, Albert bezorgt onze boodschappen, we hebben een werkster en een tuinman, overhemden gaan naar de strijkservice en we bestellen veel kleding online. Zo hebben we wel ieder weekend helemaal vrij om met z'n vieren door te brengen. De kinderen zijn altijd lekker thuis en geen schoonmaken of andere verplichtingen in het weekend, maar tijd voor elkaar.

Maar goed, ik dwaal weer af (zo zie je wat mij tegenwoordig bezighoudt)… Ik had het over  kinderwens. Geen idee of we ooit nog het adoptietraject ingaan. We staan nog steeds op de wachtlijst, maar zijn er niet over uit of we daadwerkelijk de verplichte VIA-cursus gaan volgen. Op medisch gronden kan het wel eens lastig worden, maar ja, wie niet waagt… Aan de andere kant voel ik me hypocriet als ik doorga met adoptie en kinderloze stellen zo minder kans maken. Maar goed, het gaat niet om het kinderloze stel, het gaat om het kind en er zijn goede organisaties die kijken waar een kindje het beste af is. Misschien kiest men niet voor een hardwerkend stel met twee eigen kinderen, of juist wel. Een adoptiekindje zou bij ons erg welkom zijn en ik denk dat we het veel kunnen bieden, maar we willen graag dat de jongens iets ouder zijn voordat we hier eventueel mee doorgaan.

Intussen ben ik mijn gedachten over de weeskinderen in Tanzania aan het laten gaan. Het scholenproject loopt al jaren goed en ook het testen op en behandelen van HIV wordt steeds professioneler. De naaischool heeft al aardig wat meiden laten afstuderen en we zijn zelfs bezig met een kinderdagverblijf. Het nieuwste plan is ontstaan uit de vele bezoekers die Mdawi trekt. Lekey is altijd zo attent om iedereen gratis in zijn huis te laten slapen, maar zo langzaam heeft hij fulltime gasten over de vloer. Dat kan niet de bedoeling zijn. We hebben dan ook het idee gekregen om een soort guesthouse te bouwen, waar bezoekers toch het gevoel hebben bij de "locals" te overnachten, maar aan de andere kant ook een financixeble bijdrage leveren in het belang van de bevolking en natuurlijk alle weeskinderen daar. Leuk om me weer met de stichting bezig te gaan houden. Zo krijg ik er op een andere manier opeens heel veel kinderen bij! Op de website van de Children of Kilimanjaro Foundation is meer informatie te vinden.

PS: Het password heb ik van de weblog afgehaald. Mocht er ooit weer ingelogd moeten worden, dan weten jullie nu de codes…

Afgelopen week waren we op de Canarische Eilanden! Goh, dat is leuk zou je denken, maar het was eerlijk gezegd niet zo'n succes… De reis was op uitnodiging van Peter's ouders in het kader van hun 40-jarig huwelijk en ook schoonzusje met man en xe9xe9njarige baby gingen mee. Heel lief dat mijn schoonouders dit heugelijke feit met ons wilden delen, alleen bleek het in praktijk iets minder feestelijk.

Wat een avontuur (understatement) is vliegen met die twee bengels! Allereerst is het een hel om xfcberhaupt het vliegtuig te bereiken. Met kind op de arm, buggy inklappen en deze plus bagage, jas, vloeistofzakje en babyvoeding op de rxf6ntgenband leggen… Dat gaat gewoon niet zonder hulp. Welliswaar mag je flesvoeding meenemen, maar die moet je dan wel gaan proefdrinken bij de douane, want stel dat dit een gevaarlijk chemisch mengsel is! Daarnaast blijken speelautootjes het alarm te triggeren, dus die moesten ook onder uit de tas en uitgebreid onderzocht worden…

Goed, na deze toestand op weg naar het vliegtuig. Daar geldt vervolgens dat je niet met twee baby's op xe9xe9n rij mag zitten omdat er anders te weinig zuurstofmaskers zijn. Transavia had ons ook nog eens foutief naast de nooduitgang gezet. Voordat we dus met alle bagage goed en wel gexefnstalleerd waren, mocht er van mij alweer een douche aan te pas komen. En ja, dan de vlucht zelf nadat we een mislukte taxi en uur vertraging hadden opgelopen. Aangezien de jongens overdag nog erg veel slapen en dat liever in eigen bed doen, was die 4,5 uur geen pretje. Gelukkig was dit een chartervlucht met hoge kinderdichtheid, dus de boze reacties op ons gillend kroost vielen mee. Uiteindelijk maakte het schreeuwen toch ook wel weer moe, dus vielen de jongens alsnog heerlijk in onze armen slaap.

We hadden ons met de inkoop van ruime hoeveelheden neusdruppels goed voorbereid op de vlucht. Ik zag de bui namelijk al hangen dat vooral Nicholas veel last zou hebben bij lift-off en landen. Ook de airco in het vliegtuig zou hem waarschijnlijk niet veel goeds doen. Hij is altijd al snel verkouden en heeft problemen in zijn KNO-gebied (snurken, met open mond ademen). Onze angst werd werkelijkheid want op maandag, dag 2 van de vakantie, ontwikkelde hij een loopneus en hoge koorts. Ik vertrouwde het niet, maar dan is het een uitdaging om op zo'n locatie 's avonds laat een arts te gaan zoeken die ook nog enigszins aan onze westerse standaarden voldoet.

Gelukkig bleek Lanzarote gezegend met een Duitse specialist die ook nog eens dienst had. Diagnose: knallende oorontsteking. Het advies was eerst even aankijken en niet meteen met antibiotica behandelen maar vernevelen met zoutoplossing. Twee maal daags togen wij dus naar het ziekenhuis voor deze verneveling en Nick knapte er ook wat van op. Maar op woensdag bereikte hij opeens weer temperaturen van rond de 40,6 graden Celsius en werd het me toch wat gortig. We besloten met amoxicilline te starten en op vrijdag was de infectie gelukkig op z'n retour. Nick bleef wel veel slapen en heeft eigenlijk de hele week in bed doorgebracht.

Dat alles hield voor ons in dat we rondom de hotelkamer moesten verblijven. Ik heb het zwembad dan ook welgeteld twee maal bezocht en we hebben xe9xe9n dag het eiland per auto kunnen verkennen (niet veel gemist overigens, het is daar xe9xe9n kale toestand). Al met al waren we redelijk blij om zondag weer thuis te zijn.

Ondanks alle toestanden bleek het toch goed om op een andere locatie even m'n gedachten te kunnen verzetten. Zo had de laatste weken voor mezelf besloten dat ik graag fulltime of minimaal vier dagen per week wil blijven werken. Dit had welliswaar veel onbegrip in m'n omgeving opgeroepen "Waarom heb je dan kinderen gekregen??", maar ik besloot me daar niets van aan te trekken en dat het al ingewikkeld genoeg was. 

Vervolgens had ik enthousiast bij een not-for-profit organisatie gericht op Afrika gesolliciteerd waar ik heel positief ontvangen werd. Helaas bleken hun financixeble middelen in dit demissionaire tijdperk wat beperkt en konden zij me niet fulltime aannemen. Een freelance contract was het alternatief en ik had besloten dit naast mijn huidige baan bij de overheid, waar ik een stapje terug zou doen, aan te pakken. Maar op Lanzarote bekroop me de angst dat ik allerlei dingen half zou gaan doen en besloot ik dit freelancewerk af te blazen. Opeens werd me zelfs duidelijk dat ik gewoon een tijdje ouderschapsverlof op wil nemen en rustig na wil denken over mijn eventuele carrixe8restappen. De overheid betaalt dit verlof bijna helemaal door, dus ja, eigenlijk zonde om daar geen gebruik van te maken… Okee, dit getuigt niet van enorme werk-ethos, maar op dit moment weet ik het gewoon even niet. Daarvoor is er de afgelopen jaren teveel gebeurd en blijkbaar moet alles nog een beetje bezinken. Dus, ook op dat gebied hebben we eindelijk lift-off met een beslissing en moet de komende tijd uitwijzen wat ik verder met m'n loopbaan wil.

Alexander was maandag in z'n eentje naar het kindercentrum, want we hadden besloten Nicholas een dagje thuis te laten om bij te komen na de hektische week. Nick is inmiddels helemaal opgeknapt en heeft z'n gezonde appelwangen en vrolijke glimlach weer helemaal terug. Vanmiddag was ik met hem naar de KNO-arts om te bespreken wat de mogelijkheden zijn om het frequente ziekzijn aan te pakken. Tja, stoppen bij het kindercentrum, keel-/neusamandelen, buisjes… allemaal geen feest. We kijken het even aan en in augustus terug naar de arts.

Hadden we maar een patent aangevraagd… Wat las ik namelijk tot mijn grote ontsteltenis en verontwaardiging in het meerlingen magazine: er is op 29 november 2009 (ja, zelfs ook op de 29e van de maand) een tweeling Alexander en Nicolaas geboren. Dat verzin je toch niet?! Bij googlen kwam ik ze ook tegen op de NRC website.

Ik vind het echt suf. Wie doet dat nou. Ik heb nog eens op het namenregister (zie link en grafiek) gekeken en Nicholas / Nicolaas is toch echt geen veelvoorkomende naam met zo'n 10 hits per jaar. En natuurlijk al helemaal niet in combinatie met een tweelingbroer die Alexander heet.

 
Waarschijnlijk hebben deze mensen onze eigen advertentie in het NRC gelezen en dachten "Goh, dat is leuk! Dat doen wij ook maar laten wij de namen dan omdraaien want dat is zo lekker origineel"… Zij moet ongeveer twee maanden zwanger geweest zijn toen ons geboortebericht in de krant stond, dus een mooi moment om over namen te gaan nadenken. Nou, ik zou het suf vinden om namen voor mijn kinderen te kiezen wetende dat een andere tweeling met dezelfde leeftijd in Nederland hetzelfde heet!